نمیدونم چه مرگم شده دارم خفه میشم فقط امروز نیست که اینجوریم مدتهاست دلم از عالم و ادم گرفته از خودم بدم میاد کاش اصلا نبودم کاش من وجود نداشتم دارم از غصه خفه میشم اه اینم شد زندگی

هر وقت یه گوشه یا توی جنگل لابه لای درختا سرنگ میبینم حالم بد میشه دلم به حال اون آدم میسوزه چرا باید اینجوری خودشو نابود کنه و به تباهی بکشه اون آدم به کجا رسیده که یه همچین راهیرو انتخاب کرده چرا نصف بیشتر این ادما کسای هستن که خیلی جونن چرا نصف این آدما با اون سرنگهای توی دست به هزار جور مرض دچار میشن و آخرشم میمیرن میدونم الان همتون میگید خوب حقشونه ولی چرا اینو میگیم میگین مگه عقل نداشتن چرا داشتن ولی تا حالا شده یه بار از خودمون بپرسیم چرا آخه چرا چه شرایطی پیش میآد که یه ادم با باارزش تری چیزی که توی وجودش این کارو میکنه ؟ یه روز داشتم از بیرون میامدم خونه تویه یه کوچه فرعی یه پسره خیلی جون شاید ۲۰یا ۲۲ ساله با یه سرنگ داشت تمام جونیشو نابود میکرد تا یه هفته توی شوک بودم آخه چرا مگه قرار نیست اون جون فردا یه پدر بشه مگه قرار نیست واسه یه نفر تکیه گاه باشه اخه اون که الان نمیتونه روی پاهای خودش وایسه چرا هیچکس به فکر نیست چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فال اینهفته خیلی دیر شد معذرت میخوام :

روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر      پیش شمع آتش پروانه بجان گو درگیر

در لب تشنه ما بین و مدار آب دریغ       بر سر کشته خویش آی وز خاکش برگیر

ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش               در غمت سیم شما را اشک و رخش را زر گیر

چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک              آتشم عشق دلم عود و تنم مجمر گیر

در سماع ای وز سر خرقه برانداز و برقص            ورنه با گوشه رود خرقه ما در سر گیرد

صوف برکش ز سر باده صافی درکش                سیم در باز و بزر سیم بری در بر گیر

دوست گو یار شود هر دو جهان دشمن باش      بخت گو پشت مکن روی زمین لشگر گیر

میل رفتن مکنای دوست دمی با ما باش           بر لب جوی طرب جوی و بکف ساغر گیر

رفته گیر از برم وز آتش و آب دل و چشم             گونه ام زرد و لبم خشک و کنارم تر گیر

                                 حافظ آراسته کن بزم و بگو واعظ را

                                 که ببین مجلسم و ترک سر منبر گیر

تا بعد ......................